„Dziś wiemy, że nie dwudenek węgla, lecz właśnie woda ulega fotolizie, tym niemniej sformułowania de Saussurea były logiczne i właściwe dla pojęć, które przetrwały cały XIX i prawie połowę XX w. Bez techniki izotopowej nie można było wyjaśnić, skąd pochodzi tlen wydalany przez rośliny w procesie fotosyntezy — z dwutlenku węgla czy wody Równoważne ilości cząsteczek pochłoniętego C02 i wydalonego denu sugerowały fotochemiczny rozkład dwudenku węgla. Tak sądził de Saussure i bardzo wielu późniejszych fizjologów.
Mimo wielu błędnych teorii trudno o większe sukcesy w zakresie nauk przyrodniczych niż te, jakie osiągnięto w drugiej połowie XVIII w. Droga do właściwego zrozumienia problemu odżywiania się roślin została otwarta, lecz upłynęło jeszcze pół wieku, zanim nowe odkrycia zostały ugruntowane, a nowe poglądy dotarły do świadomości ogółu biologów i rolników. Dawne poglądy, utrwalone przez wielu sławnych uczonych, niełatwo dały się wykorzenić, zwłaszcza wśród rolników, których zafascynowała w połowie XIX w. teoria próchnicowa A. Thaera.
Albrecht Thaer (1752—1828), syn lekarza nadwornego w Hannowerze, z wykształcenia i zawodu był również lekarzem, cieszącym się dużą sławą. Mając dwadzieścia sześć lat został lekarzem dworu hannowerskiego, a następnie lekarzem króla angielskiego. Stopniowo jednak, może pod wpływem obserwacji własnego gospodarstwa w Celle, zaczął się coraz bardziej interesować problemem podniesienia produkcji roślinnej. Już od roku 1784 był członkiem oddziału towarzystwa rolniczego w Celle, a w 1791 r. opublikował pierwszą pracę z zakresu rolnictwa, dotyczącą uprawy koniczyny. Stopniowo ograniczał swą praktykę lekarską i coraz więcej czasu poświęcał sprawom rolnictwa.“(11)