„— Tak, otrzyma go pan, z pewnością! — wykriykujc panna dEspard.
—No, przyszłość to wykaże, od współczesności ni. wiele sobie obiecuję. A więc t lyly owe dwa rasy, kiedy mówiłem z bratem Ablem. A pewnego ilniu .i. i.il się zamek u drzwi w moim domu, więc utelefonowałem do mego brata, aby przyszedł i naprawił. Objaśniłem, że widać jakąś trudniejszą Itrdzie miał robotę, bo nie mogliśmy obrócić klucza w należyty sposób. Myśli pani może, że on sam przyszedł Przysłał jednego ze swych chłopaczków, u nawet nie starszego z nich! No, chłopak dał sobie rudę, odśrubował zamek, rozłożył go na części i zreparował, bo przecie tacy chłopcy uczyli się tylko używania swych rąk do roboty. A moi, którzy się uczyli i języków i matematyki, musieU Htuć i przyglądać się temu! Nie, na subtelność nie należy rachować u tych ludzi! Zresztą zauważyć ię daje, że całe miasto trzyma stronę mego brata, a gdy ludzie mówią o nas, to tak co za różnica między braćmi, jeden je6t rozumny, drugi — uczony ! A to, że się jest uczonym, należy do czegoś pośledniejszego ! — dodaje rektor i uśmiecha się.
— Tak, to jasne! — mówi także panna dEspard i uśmiecha się.
— Ach tak, niewiele zrozumienia znajduje się w swem rodzinnem enem miasteczku, często bardzo“(7)