„— Niestety — słabo uśmiechnął się aptekarz. — Ach, gdybym był wiedział, że to takie ważne...
— Właśnie — powiedział już łagodnie sędzia — gdybyście o tym wiedzieli, to bym tu nie przyjeżdżał...
— Wiadomo, apteka — odpowiedział aptekarz — tu raczej nie warto często wstępować — zakończył żartobliwie i ukłonem odpowiedział na słowa pożegnania sędziego.
Sędzia wyszedł, stanął na stopniach schodków. Czy tędy morderca wszedł wczoraj Gdzie go dzisiaj znaleźć Gdzie on jest
Wrócił do biura, gdzie czekały go pytające spojrzenia współpracowników. Nie znaleziono
— Nie, jeszcze nie znaleziono.
Wśród paru tysięcy taksówkarzy miasta Rygi nie tak łatwo było znaleźć poszukiwanego człowieka. Trwały drobne i szczegółowe prace przygotowawcze. Pomocnik sędziego śledczego przeglądał ostatnie raporty jazdy, wypytywał szoferów i dorożkarzy, rozmawiał z szoferami i wertował akta personalne, zbierał zdjęcia. Czas nieubłaganie mijał, a sędzia śledczy, choć wierzył w końcowy wynik i odnalezienie mordercy, nie mógł jednak odsunąć od siebie myśli, że sprawa się przeciąga. Intrygowało go przede wszystkim to, że nikt się nie zgłosił po ciało zamordowanego, że nikt nie ogłosił zaginięcia jakiegoś mężczyzny oraz że morderca znikł jak kamfora; — musiał to być jakiś wytrawny, szczwany lis.“(15)