„— Dostałeś pieniądze — spytała podnosząc głowę.
— Tak, dziesięć franków.
— Wspaniale. Jak to dobrze mieć bogatych przyjaciół!
— Tu masz sześć franków, które jestem ci winien. Podniosła się i otarła twarz czarnym fartuchem.
— Nie możesz mi ich dać teraz — odparła. — Dopiero gdy brat ci przyśle. Cztery franki nie na długo wytarczą.
—Jakoś to będzie. Sien. Tobie potrzeba pieniędzy.
— Tobie też. Powiem ci, com umyśliła. Zostanę tutaj, póki nie nadejdą pieniądze od twego brata. Z tych dziesięciu franków będziemy żyli tak, jakby należały do nas obojga. Potrafię nimi lepiej gospodarzyć od ciebie.
— A co będzie z pozowaniem Nie mogę ci na razie płacić.
— Dasz mi wikt i łóżko. Czy to nie dosyć Jest mi tak dobrze, gdy mogę być tutaj, w ciepłym kącie. Tutaj przynajmniej nie muszę zaharowywać się na śmierć.
Yincent wziął ją w ramiona 1 odsunął jej z czoła rzadkie, szorstkie włosy.
— Robisz czasem cuda, Sien, wracasz mi niemal wiarę, że Bóg istnieje mimo wszystko.
W niespełna tydzień potem Vincent wybrał się do Mauvea. Malarz wpuścił go do pracowni, lecz zarzu
pospiesznie zasłonę na obraz Vincent zdążył go obejrzeć.
— Czego chcesz — zapytał, jak gdyby nie wiedział o niczym.
—Przyniosłem kilka akwarel. Czy nie mógłbyś ich obejrzeć“(4)