sprzeczna jest z polską

„sprzeczna jest z polską racją stanu wszelka polityka, która przyśpiesza wzrost potęgi Niemiec; że likwidacja Czechosłowacji oznacza strategiczne okrążenie Polski od południa i przyśpiesza wybuch wojny, że następnym nieuchronnym aktem będzie sięgnięcie po nasze ziemie zachodnie. Niestety, moje wywody i argumenty nie znalazły uznania. Odpowiedzi moich interlokutorów nacechowane były widoczną niechęcią, a ich konkluzje szły w odmiennym zupełnie kierunku, kulminując w przypuszczeniu, że pójście w tej sprawie na kompromis z Niemcami wygra czas, tak niezmiernie cenny dla Polski.
Po powrocie do domu, jeszcze nie zdążyłem zamknąć drzwi za sobą, gdy przenikliwie zadźwięczał telefon. Mój I oficer sztabu, podpułkownik dyplomowany Demel, meldował z przejęciem, że podległa mi 30 dywizja piechoty objęta jest rozkazem mobilizacyjnym, stąd moje inspekcyjne obowiązki ustają względem niej aż do dalszych zarządzeń.
Od chwili mianowania mnie inspektorem armii w roku 1927 pracowałem bez przerwy na froncie wschodnim. W pierwszym okresie były mi przydzielone kolejno odcinki „Podole" i „Wołyń", następnie zaś przez lat 11 miałem odcinek armii „Polesie", obejmujący rozległą przestrzeń od szosy słuckiej aż pod Bereżne nad Horyniem, na północ od Równego. Z frontem zachodnim od roku 1926 nie miałem nic wspólnego, a system przyjęty w Generalnym Inspektoracie nie przewidywał ścisłej współpracy operacyjnej inspektorów Wschodu z inspektorami Zachodu.“(1)